Ik begon dit blog ooit vanuit een simpele, maar sterke behoefte: mijn verhaal delen. Schrijven om te verwerken, om te begrijpen, en misschien ook om iemand anders te inspireren die zich herkent in mijn woorden. Op zoek naar gelijkgestemden. Mensen die elkaar verder helpen, soms zonder elkaar ooit te ontmoeten.
Die behoefte is er nog steeds. Alleen merk ik dat het me tegenwoordig meer moeite kost om die verbinding te maken. Alsof er een extra laag tussen zit. Misschien omdat het niet meer alleen gaat om schrijven, maar ook om zichtbaar zijn. Om sociale media, om vindbaarheid en om het technische aspect van de website. Dingen waar ik eigenlijk niet per se energie van krijg, maar die wel nodig lijken om de juiste mensen te bereiken.
En eerlijk? Dat maakt me ook bang.
Want met zichtbaarheid komt kwetsbaarheid. Mijn verhalen zijn persoonlijk. Soms rauw, soms nog niet helemaal uitgekristalliseerd. Het idee dat “iedereen” zomaar kan meelezen voelt spannend. Tegelijkertijd merk ik dat mijn energie op dit moment ergens anders naartoe wil. Naar onderzoeken waar ik sta en waar ik naartoe wil.
Ik ben bezig met vragen die niet snel te beantwoorden zijn.
Sta ik waar ik wil staan?
Word ik hier echt gelukkig van?
Wat mag er veranderen in mijn werk, mijn houding, mijn keuzes?
Ik organiseer volgende maand een cacao ceremonie, iets wat dicht bij me staat en waar ik veel uit haal. Daarnaast merk ik dat het seizoen ook invloed heeft: meer licht, meer energie, meer behoefte om naar buiten te gaan. Om onder mensen te zijn, om in het moment te leven in plaats van alleen te reflecteren.
Schrijven voelt daardoor soms minder als een natuurlijke stroom en meer als iets wat “moet”. Alsof ik mezelf terug mijn bubbel in duw, terwijl een ander deel van mij juist naar buiten wil bewegen.
En misschien is dat precies waar consistentie voor mij nu wringt.
Niet zozeer het schrijven zelf, maar het idee dat ik elke maand een blog “hoor” te posten. Een ritme dat ooit goed voelde, maar waar ik nu vraagtekens bij zet. Past dit nog bij me? Wil ik mezelf hieraan blijven houden? Of mag het ook losser, vrijer, meer in lijn met hoe ik me op dat moment voel?
De afgelopen tijd heb ik ook andere stappen gezet. Ik heb me ingeschreven voor vrijwilligerswerk bij Arnhem Zoemt. Alleen al bij het idee om met de natuur bezig te zijn, voel ik enthousiasme. Tegelijkertijd merk ik ook terughoudendheid rondom het sociale aspect. Dat blijft een thema in mijn leven.
Ook ben ik weer begonnen met sporten. Na maanden zonder structurele beweging sta ik op de wachtlijst voor mijn C-diploma en heb ik onlangs een kickboks training gedaan. Het voelt goed om mijn lichaam weer uit te dagen, om sterker en energieker te worden.
Daarnaast lees ik Onbegrensd energiek in een uitputtende wereld van Richard de Leth. Een confronterend boek, dat me laat zien hoeveel er nog te ontdekken valt als het gaat om energie, gezondheid en balans. Er is nog werk te doen – maar dat voelt oké.
Misschien hoef ik nu even niet precies te weten waar dit blog naartoe gaat. Misschien is het genoeg om af en toe een update te delen, wanneer het klopt. Zonder de druk van een vaste frequentie. Zonder het idee dat consistentie gelijk staat aan elke maand iets moeten publiceren.
Je hoeft niet altijd het antwoord te weten, Ayesha. 😉
Voor nu is dit waar ik sta. In beweging, maar niet altijd in een rechte lijn. En misschien betekent consistentie voor mij nu wel: eerlijk blijven naar mezelf, ook als dat betekent dat ik het anders ga doen dan voorheen.
Wie weet tot snel of tot wanneer het weer klopt.
